De bekende weg (ofwel: het pad naar de Amerikaanse verkiezingen 2024)
![Ditger Peters](https://img.metronieuws.nl/images/kM12IPfnFmhvyBURd6bhHx2scWc=/300x300/filters:quality(80):format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.metronieuws.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2Flezerscolumn-files%2Fditger-column-foto-34.png)
Potverdikkie! Wat zijn de Amerikaanse verkiezingen spannend dit keer. En dat zeg ik niet vanwege de mogelijke uitslag, maar vanwege de weg er naartoe. Want redden Trump en Biden het wel tot de verkiezingen? Dat is wat het spannend maakt.
Biden maakt het spannend omdat hij eigenlijk gewoon een dementerende oude man is. Tijdens iedere toespraak zit je te duimen achter je laptop.
En probeer je de Amerikaanse president te coachen: “Kom op, Joe! Kom op, Joe! Je kan het! Maak je zin af! Je kan het!”
En iedere keer maak je je weer zorgen dat hij misschien midden in de zin gaat vergeten waar hij is. Zowel inhoudelijk als geografisch.
In Trumps geval is het spannend vanwege de moordaanslag die op hem gepleegd is op 14 juli. Waarbij hij licht gewond raakte en al pompend met zijn vuist het podium verliet, geflankeerd door beveiliging. Terwijl de aanhangers: “USA! USA! USA!” riepen. Dat is dan weer op een geheel eigen manier bijzonder.
Beide mannen zijn trouwens behoorlijk oud. En daardoor krijg je steeds vaker het gevoel dat je naar een electie voor de nieuwe paus zit te kijken: De kandidaat mag niet jonger zijn dan 75. Hij moét uit een ander tijdperk komen. Hij kan nog net zelf staan. En vervolgens is het de vraag of de kandidaat zich aan de toespraak houdt of gewoon midden in het verhaal opeens over iets willekeurigs begint. Ik vind het allemaal een beetje bedroevend. Wereldpolitiek lijkt hierdoor een parodie. Je bent eigenlijk aan het stemmen op Statler of Waldorf van de Muppetshow. En had je echt niet even een paar jaar eerder wat nieuwe mensen kunnen inwerken?
Is het daadwerkelijk zo moeilijk om een paar mensen naar voren te schuiven en die her en der even een interviewtje of persconferentietje te laten doen? Zodat de achterban ze kent bij de volgende verkiezingen? Je hebt vier jaar de tijd om deze mensen op een geleidelijke manier te introduceren bij het volk. En laten we eerlijk zijn: is het niet fijn om wat mensen achter de hand te hebben die over tien jaar nog leven? Alleen dat zou al genoeg reden moeten zijn om het team wat te verversen.
Maar Amerikanen houden natuurlijk van de bekende weg. En de bekende weg is in dit geval: kiezen tussen een narcistische boomer of een demente bejaarde. Dus wie o wie haalt het tot de eindstreep?